Veni, fietsie, foetsie
Gepubliceerd op 14 februari 2012 11:24 AMHILVERSUM - Ik zet mijn fiets altijd op dezelfde plek als ik naar mijn werk ga. Altijd. Maar misschien deze keer niet. Misschién. Laten we het hopen.
Na een werkdag van zes uur loop ik moe naar buiten. Ik ben op de fiets naar de zaak toegekomen, maar nu ik weg wil fietsen staat mijn fiets er niet meer. Ik loop nog een rondje om het restaurant heen. Ik zie mijn fiets écht nergens staan.
Maar, hij stond toch op slot? Ik stond er de hele tijd vijf meter vandaan! Met een muur ertussen, uiteraard. Maar toch. Is het slot dan doorgezaagd? Is de fiets met slot en al in een auto gezet? Had iemand een sleutel? Of deden ze het met een clipje? Alle Mission Impossible-beelden passeren de revue, terwijl ik toch nog steeds zoekend om me heen sta te kijken.
Ik weet ook wel dat in elke stad een fiets gemiddeld vijf keer in zijn leven van eigenaar wisselt, maar zoals ik eerder al schreef is Hilversum in de beleving van velen een dorpje. In een dorpje jat je geen fietsen, maar kan je ze juist zonder slot op straat laten staan. Als ze worden gejat zie je ze de volgende dag toch weer langsrijden. Degene die er dan op zit, heeft écht een probleem.
Maargoed, mijn fiets is dus gejat. En hoe erg ik ook mijn best doe, ik zie ‘m niet langsrijden. Hilversum is dan ineens heel groot. Met duizenden fietsen, die allemaal niet van mij zijn.
Het dilemma voor alle mensen van mijn leeftijd is op dit moment groot. Een vriendin van mij had een tijdje terug een nieuwe fiets gekocht, die vervolgens óók gejat werd. Dus wat doen we dan nu? Een nieuwe (of tweedehands) fiets kopen? Maar wat als die dan óók gejat wordt? Of jatten we er een terug? Ik heb genoeg actiefilms gezien maar zelf lijk ik het clipje-slotje-wauw-hij-gaat-zomaar-open-concept nog niet helemaal onder controle te hebben. Dat zit er voor mij dus niet in. Ik kan wel voor vijf euro bij ‘een mannetje’ een nieuwe fiets ‘regelen’, maar één ding is zeker: die is dan ook gestolen. Niet door mij weliswaar, maar toch. Mijn geweten zal me aanklagen.
Inmiddels fiets ik weer rond, op de fiets van mijn baas. Met scooterslot. Een hels karwei om die om de fiets te krijgen en er weer af te halen, maar een mens moet wat. En als ik mijn hard verdiende loon weer krijg, koop ik toch maar een nieuwe fiets dan. O wéé als die ook gestolen wordt. Dan is Hilversum ineens te klein voor mij en de dief. Beloofd. Tenminste, zoiets zouden ze in een actiefilm zeggen.