Taartentuin Pronkjewail
Gepubliceerd op 27 juni 2011 03:57 PMTWISK - Chocoladetaart, appeltaart, scones, American Cheesecake: verleidingen om gewoon aan toe te geven tijdens je wandeling of fietstocht.
Taartentuin
Na de groene omgeving van Alkmaar, die ik leerde kennen tijdens de Plus
Wandel4Daagse, loop ik vandaag in mijn eigen buurtje. Elke kilometer die ik
voor de Nijmeegse Vierdaagse kan trainen is meegenomen.
Samen met Ingrid en Annie loop ik een rondje Twisk. We parkeren onze fiets op
camping De Veerhof waar mijn tweede huisje staat. Het is verleidelijk om net
als de buren het ligbed onder de hazelaar te zetten en daar urenlang te
luieren, maar ik weet dat ik spijt ga krijgen als ik over drie weken het tekort
aan kilometers zal voelen. Na de koffie sluit ik de tent en we gaan op pad.
Eerst door Oostwoud. Het kerkje met de groene toren slaat twaalf uur. Een
kilometer lang heerst er een lome zondagse stilte die abrupt wordt verstoord
door gejoel uit het zwembad. Het is warm genoeg om naar een frisse duik te
verlangen. Maar opnieuw weet ik een verleiding te weerstaan en we slaan
rechtsaf, richting Twisk. De contouren van de lommerrijke dorpsstraat zijn al
zichtbaar. Een bescheiden kerktoren steekt maar net boven het gebladerte uit.
Rechts doorsnijdt de stoomtram het weiland. De bermen zijn schitterend. Bloemen
en prikkende grashelmen strijken langs mijn kuiten. Dan struikel ik op de
Zuiderweg bijna over een levensgrote theepot op de stoep. Op een bord staat de
tekst: Wij zijn open! En daaronder zoete verleidingen waarvoor wij smelten.
Probeer maar eens nee te zeggen tegen appeltaart, of chocolade-speculaastaart, Engelse scones, alles versgebakken. Bovendien moeten we aan onze koolhydraten denken, dus we lopen langs het huis naar de achtertuin. Onder bomen, of juist in de
zon, staan tafels en stoeltjes klaar om neer te strijken. ‘Als jullie nog heel
even geduld hebben, is de chocolade-speculaastaart klaar.’ Wachten op lekkere
dingen verhoogt het genot, dus wij wachten en zien hoe de citroenmelisse voor
onze thee wordt geplukt.
Daar komt een spectaculair stuk taart voor Ingrid. Annie en ik hebben de American
cheesecake voor ons staan, met verse aardbeien. We proeven van elkaars taart. Krokant en ook zacht smeltend, zoet met een vleugje friszuur. De verse thee doet
wonderen voor onze dorstige kelen. Deze heerlijke brandstof geeft ons vleugels
door Twisk, een dorp dat zich het best laat bekijken op wandelsnelheid. Op de
terugweg over het Marepad zie ik hoe kluten foerageren in de waterberging. Ik
vis een klef broodje kaas uit mijn rugzak en denk terug aan de taartentuin, die
een prachtige officiële naam heeft: Pronkjewail. De Groningse taartenbakster
zal je graag vertellen wat dat betekent.
